Salı, Temmuz 28, 2009

BAŞLIKSIZ

uzaklara gitmekmi yoksa her defasında kendimden kaçmakmı.neyseki hiç bir şey yapmama gerek kalmadan zaman su gibi akıp gidiyor.bazen yolunu bulabiliyor bazen suratıma çemkiriyor.
o kadar alıştımki kirli çarşaflarda uyumaya , umutsuz sabahların doğmasına ve içimde vuku bulan ummanlar kadar engin yalnızlık.oradaki sefalet ve yalnızlık konçertosu.içimdeki garipdurum.içimdeki Tarancı şiirleri.
ne garip değilmi yaşamanın bu denli zor olması.halbuki bende burdayım bende nefes alıyorum bende sevebilirim.bende kahrolası bir bireyim toplumda.benimde kendimce kaprislerim ukalalıklarım saygı duyduğum konular noktalar var elbet.
ama neye yararki.beyhudiye geçti günler , aylar...

1 yorum:

TuLûAt dedi ki...

İlginç blogunuzu izleyeceğim. Lütfen yazmaya devam edin..